Një luftë pa armiq

606

Një familje e shuar në ditën e shpresës më të madhe për të krishterët.

Fernando me bashkëshorten e tij dhe tre fëmijët u shuan të dielën e pashkëve në Sri Lanka.

Një sulm që tashmë është marrë përsipër nga grupi radikal islamik ISIS. Nga pamundësia për të pasur një territor të vetin, për të ndërtuar një mbretëri të errët, janë shpërndarë nëpër botë duke mbjellur trishtim dhe vdekje.

Përse e gjithë kjo urrejtje kundër atyre që nuk janë, dhe nuk u lejohet, të jenë armik i askujt?!
Një luftë pa armiq është më absurde se ajo e udhëhequr nga nazistët. Të paktën nazistët, në absurditetin e tyre, fillimisht krijuan armiqtë pastaj i luftuan. Çfarëdo që të ketë në mendjen e këtyre “njerëzve” është larg të qënurit njerëzore dhe forcat e mëdha botërore duhet të kërkojnë t’i ndalojnë me çdo kusht, kësisoj dëshmojnë edhe për veten e tyre se nuk janë të përfshira. Një pyetje që nuk kam mundur asnjëherë t’i jap përgjigje është: Kush është ai që do kaq shumë dhimbje dhe vdekje? Me siguri njerëzit e besimit duhet ta kenë një përgjigje. (Djalli) Por, nga ana tjetër edhe ata që e shkaktojnë këtë tmerr pretendojnë se janë njerëz të besimit dhe se e “keqja” duhet çrrënjosur në themel.

Me cilat vlera universale mund të ndërtohet një dialog nëse vetë jeta nuk është më garanci?!

Me siguri, me një të keqe të tillë nuk mund të dialogosh. Një e keqe e tillë duhet luftuar. Jo me një luftë si të gjitha të tjerat, por, me luftën që dëshmon Dashurinë për jetën. Është e vetmja mënyrë për të fituar kundër kësaj të keqe dhe për këtë nuk është e nevojshme t’i përkasesh asnjë lloj besimi.

Nga Artan Simoni / focus24.info